“Sütüm bebeğime yetti ama çevremize yetmedi.”
Her annenin maruz kaldığı en popüler taciz! “Aç mı ki? Bu çocuk aç aç…” Şahsen o kadar emzirdim ama kamuoyu nezlinde bebeğimi hep aç bıraktım, bir türlü doyurmayı başaramadım! Çünkü herkes bebeğimin ne kadar aç ya da tok olduğunu ne hikmetse benden daha iyi biliyordu(!)
“Ahh kıyamamm, acıkmış mı bu bızdık?
– Takribi 10 dk önce cök cök emdi!
“Ayyyy çok ağlıyor, aç mı ki?”
– Her ağlamak açlıktan değil de gel de anlat…
“Yavrummm, seni aç mı bırakıyorlar?”
– Çünkü anne ya da baba zalimin kelime anlamı…
” Em tatlım, yoksa bir daha süt vermezler sana”
– Onca sütü biz oturup içeceğiz çünkü!
Bu ve bunun gibi bir çok cümleyi hemen her anne yerli yersiz, akraba ya da yedi kat yabancıdan duymuştur! Bizim toplumumuzun takıntılı olduğu mevzudur çünkü emzirmek! Anne sütü bağımlısı olan bir kesim de var ki evlerden ırak!
Yok ilk 6 ay sadece anne sütü verilir, yok en az 1 sene emzirilmelidir, ne kadar çok emerse çocuğun bağışıklığı o kadar iyi olur… Geçiniz efendim…
Bebeğin asıl ihtiyacı temel güven, mutlak sevgi…
Anne isen, sütün varsa ne ala, hele de emen bir bebeğin varsa tadından yenmez. Lakin sütün yoksa ya da bebeğin emmeyi reddediyorsa bu dünyanın sonu da değil. Ne sen eksik ya da yetersizsin ne de ortada çok büyük bir devlet sorunu var! O çocuk bir şekilde beslenir ve ihtiyacı olan her bir kaloriyi de illa ki alır merak etme!
Çevrendekilerin baskılarını bence usulca bir kenara koy, rahatla ve gevşe derim ey lohusa! Çünkü o bebeğin her şeyden evvel sana yani annesine ihtiyacı var. Sütün yoksa çözümü var, emmiyorsa onun da binbir dereden getirilen çözümü var. Bildiğin, ulaştığın her şeyi denedin yine emmiyor mu? Sağlık olsun… O bebeğin en önemli ihtiyacı mutlak sevgi ve temel güven! O da sende bolca var zaten… Ve bunu anne sütü değil sadece anesi ve babası verebilir, unutma!
Madem emzirme haftasıymış; sevgisiyle, verdiği güvenle bebeğini doyuran tüm annelere selam olsun, kutlu olsun…