Gerçek anlamda baba olduğumu, kızım beni tanıyarak ve ben olduğum için bana verdiği ilk gülümseme ile anladım. Baba olacağımı çok daha öncesinde anlamıştım!
İzmir tatil dönüşü eşim bir uykuya düşmüştü ki, sormayın. Arabada başlayan uyku halini, arabadan inerken yalpalanmalar takip etti. Başı dönüyor, aç olsa da uykuyu tercih ediyordu. (Ki açlık eşim için çok ciddi sınavdır…) Bu durum 4 gün boyunca sessizce devam etti. Öyle sessizdi ki ortam, o 4 gün bildiğiniz evde tek başıma yaşadığıma kendim de inanmıştım. Öyle ki Wikingsleri bitirdim. 4. günün sonunda tam yatacakken, telefonumun üzerinde bir not vardı. Notu açtım, okudum… Sonra bir daha okudum. Aslında içten içe tahmin ettiğim hatta “hadi inşallah” dediğim hep istediğim haber gelmişti ama bana da bir kal gelmişti…
“Yanında bana bir yer ayır ama cam kenarı değil CAN kenarı olsun” demiş Cemal Süreyya…
Benim yerim çoktan ayrıldı. Seyahatimin her anı seninle çok daha özel, çok daha güzel, çok daha anlamlı.
Yola devam ederken, bir yolcu daha katılıyor bize…
Bu sefer Can kenarı değil, Canımızın içimizden… Can’özüm artık 3 kişiyiz…
Kocaman yüreğinle bizi hep koruyup, kollayıp hem de çok seveceğini biliyorum.
Seni çok seviyorum… “
İşte bu not ile BABA olacağımı öğrendim. O an tarifi çok zor bir an. Ne çok sevinebiliyorsun, ne çok tepki verebiliyorsun. Şu bir gerçek ki çok heyecanlanıyorsun! İdrak kabiliyetin azalıyor, karmakarışık bir ruh haline giriyorsun. Ya da benim halim böyleydi… Üstelik hazırlıksız da yakalanmamıştım, sözde 🙂
Bir BABA Kafası gerçeği var ama o da bir sonraki yazının konusu olsun…
Bugün baba olduğum için şükür ediyorum. İyi ki kızım olduğu için de…